Wypadek a kolizja

Każdego dnia dochodzi do wielu zdarzeń drogowych. Jeżeli w ich wyniku doszło jedynie do uszkodzenia pojazdów to mówimy o kolizji, a sprawca ponosi odpowiedzialność za wykroczenie. Jeżeli natomiast w wyniku wypadku osoba poszkodowana odniosła obrażenia ciała lub doznała rozstroju zdrowia na czas powyżej tygodnia, to wówczas takie zdarzenia jest kwalifikowane jako wypadek drogowy, a sprawca podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo. Zarówno w przypadku kolizji, jak i wypadku przysługuje nam oczywiście odszkodowanie za szkodę w mieniu, czyli najczęściej za uszkodzony lub zniszczony pojazd. W tym artykule nie będziemy się jednak nim zajmować, tylko omówimy świadczenia, które przysługują nam z tytułu doznanej szkody na osobie.

Czym jest odszkodowanie?

Zgodnie z art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli doznaliśmy uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. W szczególności więc koszty te obejmują poniesione przez nas wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją, w tym także prywatne konsultacje lekarskie, koszty dojazdu do lekarza, a także koszty zakupu lekarstw i innych wyrobów medycznych. Co więcej, na nasze żądanie zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty naszego leczenia. Warto też wiedzieć, że roszczenia możemy kierować bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń, w którym sprawca wypadku miał wykupioną polisę OC.

Kiedy przysługuje nam renta?

Jeżeli poszkodowany w wypadku stał się inwalidą, możemy domagać się także odpowiedniej sumy potrzebnej na koszty przygotowania do innego zawodu. Natomiast jeżeli utraciliśmy całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej to możemy domagać się renty. Podobnie będzie w przypadku, gdy w wyniku wypadku zwiększyły się nasze potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość. Często nasze leczenie może być długotrwałe i z tego powodu bezpośrednio po wypadku nie da się jeszcze ustalić wysokości renty, wówczas sąd może nam przyznać rentę tymczasową.

Zadośćuczynienie pieniężne

W odróżnieniu do odszkodowania zadośćuczynienie dotyczy szkody niemajątkowej. Celem zadośćuczynienia jest naprawienie krzywdy w postaci doznanych przez nas cierpień fizycznych oraz psychicznych, które są następstwem wypadku. Wysokość zadośćuczynienia nie jest precyzyjnie określona przepisami, tylko zależy od decyzji sądu, zawsze jednak powinna być proporcjonalna do rozmiaru doznanej przez nas krzywdy. Z reguły im poważniejsze są obrażenia, których doznaliśmy w wypadku, tym wyższe należy nam się zadośćuczynienie.

Droga polubowna czy pozew sądowy?

Jak wyżej wspomniałem, nasze roszczenia będziemy kierować bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku miał zawartą umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Sprawę możemy oczywiście próbować załatwić polubownie, na przykład w drodze ugody pozasądowej, w której określona zostanie wysokość przysługującego nam odszkodowania i zadośćuczynienia. Z reguły jednak kwoty proponowane przez zakłady ubezpieczeń są zbyt niskie, dlatego najczęściej konieczne będzie skierowanie sprawy na drogę sądową. W tym celu warto skorzystać z usług prawnika, który poprowadzi nam całą sprawę i pomoże uzyskać satysfakcjonujący wyrok sądowy.

Niniejszy artykuł zawiera jedynie podstawowe informacje, wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej zapraszam do kontaktu.

Artykuł Odszkodowanie i zadośćuczynienie za wypadek drogowy pochodzi z serwisu Adwokat Poznań - Marcin Oźminkowski.

Kto ma szanse na warunkowe zwolnienie?

Zgodnie przepisami Kodeksu karnego, z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia mogą skorzystać osoby skazane na karę pozbawienia wolności, których postawa, warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie w trakcie odbywania kary wskazują, że po opuszczeniu zakładu karnego będą przestrzegać porządku prawnego. Oczywiście o udzieleniu warunkowego zwolnienia za każdym razem decydować będzie sąd, który oceni, czy w danym przypadku skazany spełnia powyższe kryteria.

Kiedy można się ubiegać o warunkowe zwolnienie?

Co do zasady, skazany może ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po odbyciu co najmniej połowy kary. Natomiast surowsze wymogi są przewidziane dla sprawców skazanych w trybie art. 64 § 1 i 2 Kodeksu karnego, czyli potocznie mówiąc w warunkach recydywy podstawowej i wielokrotnej. I tak, skazanych w warunkach recydywy podstawowej można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary, natomiast skazanych w warunkach recydywy wielokrotnej dopiero po odbyciu trzech czwartych kary. Z kolei skazanego na karę 25 lat pozbawienia wolności można warunkowo zwolnić po odbyciu 15 lat kary, natomiast skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności po odbyciu 25 lat kary, chyba że sąd w wyroku skazującym określi surowsze warunki.

Co to jest okres próby i ile wynosi?

W razie warunkowego zwolnienia okresem próby jest czas pozostały do odbycia kary. Okres ten nie może być jednak krótszy niż 2 lata ani dłuższy niż 5 lat. Surowsze wymogi przewidziane są dla skazanych w warunkach recydywy wielokrotnej – w ich przypadku okres próby wynosi minimum 3 lata. W razie warunkowego zwolnienia z kary 25 lat pozbawienia wolności lub dożywotniego pozbawienia wolności okres próby wynosi 10 lat. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 6 miesięcy od jej zakończenia nie odwołano warunkowego zwolnienia, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia.

Kiedy sąd może odwołać warunkowe zwolnienie?

Sąd penitencjarny odwołuje warunkowe zwolnienie, jeżeli skazany w okresie próby popełnił przestępstwo umyślne, za które zastał prawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Sąd odwołuje warunkowe zwolnienie także w przypadku, jeżeli skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby wobec osoby najbliższej lub małoletniej zamieszkujących ze sprawcą, w okresie próby ponownie używa przemocy lub groźby wobec tych osób. Ponadto sąd może odwołać warunkowe zwolnienie, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności popełnił inne przestępstwo albo gdy uchyla się od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych środków karnych.

Czy istnieje możliwość ponownego warunkowego zwolnienia?

W razie odwołania warunkowego zwolnienia ponowne warunkowe zwolnienie nie może nastąpić przed odbyciem przynajmniej roku kary pozbawienia wolności, a w wypadku kary 25 lat pozbawienia wolności lub kary dożywotniego pozbawienia wolności – przed odbyciem przynajmniej 5 lat kary.

Czy można skrócić karę ograniczenia wolności lub okres stosowania środków karnych?

Istnieje także możliwość skrócenia kary ograniczenia wolności. Sąd może skrócić tę karę osobie, która odbyła przynajmniej połowę orzeczonej kary oraz przestrzegała porządku prawnego, wykonała nałożone na nią obowiązki i orzeczone środki karne. Sąd może także uznać wcześniej za wykonane środki karne na zasadach określonych w art. 84 Kodeksu karnego.

Czy potrzebuję prawnika?

Niniejszy artykuł zawiera tylko podstawowe informacje na temat warunkowego przedterminowego zwolnienia. Każdy przypadek osoby skazanej lub odbywającej karę jest odrębny i wymaga przeanalizowania przez adwokata od spraw karnych. Jeśli zatem potrzebują Państwo pomocy, zapraszam do kontaktu z moją kancelarią w Poznaniu.

Adwokat Marcin Oźminkowski

Artykuł Jak uzyskać warunkowe przedterminowe zwolnienie? pochodzi z serwisu Adwokat Poznań - Marcin Oźminkowski.

Krok 1 – zadbaj o siebie

Jeśli ulegliśmy wypadkowi, to w pierwszej kolejności powinniśmy wezwać pomoc medyczną, jeśli nasz stan zdrowia tego wymaga. W sytuacji, gdy nie jesteśmy w stanie zrobić tego samodzielnie, poprośmy o pomoc świadka zdarzenia bądź osobę znajdującą się w pobliżu. Od początku zbierajmy dokumentację medyczną dotyczącą leczenia, zarówno ze szpitala, jak i późniejszą dokumentację od lekarzy specjalistów. Jeżeli nasz stan zdrowia nie wymagał przewiezienia do szpitala, ale odnieśliśmy lżejsze obrażenia, to powinniśmy udać się do lekarza i zrobić obdukcję.

Krok 2 – powiadom odpowiednie służby

W przypadku wypadków drogowych, należy wezwać policję, która przeprowadzi oględziny, zabezpieczy ślady i sporządzi szkic miejsca wypadku. Jeżeli ulegliśmy wypadkowi w innych okolicznościach, to w zależności od sytuacji również wskazane jest wezwanie policji lub straży miejskiej. Służby sporządzą odpowiednią notatkę, która posłuży za materiał dowodowy na dalszym etapie sprawy.

Krok 3 – zbieraj dowody

Niezależnie od rodzaju wypadku, któremu ulegliśmy, powinniśmy postarać się o jak najlepsze udokumentowanie samego zdarzenia i jego następstw. Jeśli wypadek widziały inne osoby, oznacza to, że mamy świadków, którzy potwierdzą zdarzenie, dlatego w miarę możliwości powinniśmy zebrać ich dane. Osoby te mogą być później na nasz wniosek być przesłuchane w postępowaniu przed sądem. Jeżeli mamy taka możliwość, to powinniśmy też wykonać zdjęcia miejsca wypadku, które również będziemy mogli wykorzystać na dalszym etapie postępowania. Jeżeli na miejsce przyjechała policja lub inne służby, należy także uzyskać od nich odpis dokumentów sporządzonych na miejscu zdarzenia. Należy także zbierać wszystkie dokumenty dotyczące kosztów poniesionych w związku z wypadkiem oraz pełną dokumentację medyczną dotyczącą leczenia (karty informacyjne leczenia szpitalnego, wyniki badań etc.). Należy pamiętać, że skrupulatne zgromadzenie pełnej dokumentacji ułatwi nam późniejsze prowadzenie sprawy odszkodowawczej.

Jakie przysługują nam roszczenia?

W zależności od skutków wypadku, a w szczególności doznanych przez nas obrażeń i poniesionej szkody majątkowej, przysługują nam różne roszczenia. W razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszystkie wynikłe z tego tytułu koszty, a co za tym idzie, zobowiązany do jego zapłaty powinien z góry wyłożyć sumę potrzebną na koszty naszego leczenia i rehabilitacji. Celem odszkodowania jest także umożliwienie osobie poszkodowanej powrotu do życia zawodowego. Jeżeli na skutek wypadku poszkodowany stał się inwalidą, to odszkodowanie obejmuje także koszty przekwalifikowania zawodowego. Jeżeli w wyniku wypadku uszkodzone lub zniszczone zostało nasze mienie, to należy nam się oczywiście z tego tytułu odszkodowanie za poniesioną szkodę majątkową.

Kiedy mamy prawo do zadośćuczynienia?

Zgodnie z art. 445 Kodeksu cywilnego, w razie uszkodzenia ciała lub doznania rozstroju zdrowia przysługuje nam ponadto zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę. Wysokość tego zadośćuczynienia zależy od kilku czynników, w szczególności od rozmiaru cierpień fizycznych i psychicznych będących skutkiem wypadku. Często oprócz typowo fizycznych urazów związanych z wypadkiem, osoby poszkodowane borykają się także z urazem psychicznym, będącym konsekwencją zdarzenia. W takich sytuacjach, w zależności od indywidualnych potrzeb, warto skorzystać z pomocy psychologa lub psychiatry i dokładnie udokumentować przebieg leczenia.

A kiedy możemy domagać się renty?

Zgodnie z art. 444 § 2 i 3 Kodeksu cywilnego, renty możemy żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody, jeżeli na skutek wypadku utraciliśmy całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się nasze potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość. Jeżeli w momencie wydania przez sąd wyroku nie da się dokładnie ustalić wysokości szkody, to osobie poszkodowanej może być przyznana renta tymczasowa.

Kto ponosi odpowiedzialność?

Roszczenia odszkodowawcze należy kierować do podmiotu (osoby lub instytucji), który swym działaniem lub zaniechaniem wyrządził nam szkodę. W przypadku wypadków drogowych będzie to więc osoba, która ponosi winę za ten wypadek. Najczęściej więc roszczenia z tego tytułu kierować będziemy do zakładu ubezpieczeń, w którym sprawca miał wykupioną polisę OC. W przypadku innych szkód, roszczenia będziemy z reguły kierować bezpośrednio do osób odpowiedzialnych za ich powstanie lub do zakładów ubezpieczeń, jeżeli sprawcy mieli zawartą umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.

Ugoda czy pozew?

Osoby poszkodowane nie muszą od razu kierować sprawy do sądu, możemy zacząć od próby załatwienia sprawy polubownie. Musimy tylko zdecydować, czy działamy samodzielnie, czy chcemy skorzystać z usług adwokata od odszkodowań. Jeśli ubezpieczyciel odmówi nam wypłaty lub przyzna zbyt małą kwotę, to wówczas pozostaje skierować sprawę na drogę sądową. Dobrze jest w takim przypadku skorzystać z usług profesjonalisty, który oceni nasze roszczenie i doradzi, czy warto iść do sądu.

Artykuł zawiera jedynie podstawowe informacje, wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej zapraszam do kontaktu.

Adwokat Marcin Oźminkowski

Artykuł Jak udokumentować wypadek, aby otrzymać odszkodowanie? pochodzi z serwisu Adwokat Poznań - Marcin Oźminkowski.

Co to jest zachowek?

Zacznę od często spotykanego błędu w nazewnictwie – warto zapamiętać, że prawidłowa nazwa to „zachowek”, a nie „zachówek”. Najprościej mówiąc, zachowek to określona minimalna część spadku, która należy się małżonkowi oraz najbliższym krewnym zmarłego. Przepisy o zachowku (art. 991 i następne Kodeksu cywilnego) należy analizować w powiązaniu z przepisami określającymi porządek dziedziczenia ustawowego (art. 931-940 Kodeksu cywilnego). Tylko bowiem łączne zastosowanie tych przepisów umożliwi nam obliczenie wysokości należnego nam zachowku.

Ile wynosi zachowek i jak się go oblicza?

W większości przypadków zachowek wynosi połowę tego, co należałoby się nam przy dziedziczeniu ustawowym. Wyjątkiem są osoby małoletnie lub trwale niezdolne do pracy, którym przysługuje wyższy zachowek wynoszący 2/3. Aby obliczyć zachowek przysługujący danej osobie, należy więc najpierw ustalić, jaką część spadku dana osoba otrzymałaby przy dziedziczeniu ustawowym. Przykładowo – jeżeli zmarły miał żonę i dwoje dzieci, a więc łącznie trzech spadkobierców, to wszystkie te osoby dziedziczą po 1/3 część spadku. Zakładając, że wszystkie te osoby są pełnoletnie i zdolne do pracy, to zachowek każdej z tych osób wynosi 1/6 część spadku.

Ale tak konkretnie, to ile to jest pieniędzy?

Skoro już wiemy, jaka ułamkowa część spadku przysługuje nam tytułem zachowku, to możemy następnie obliczyć kwotę pieniędzy, która nam się należy. W tym celu musimy ustalić tzw. substrat zachowku, czyli w uproszczeniu ogólną wartość spadku powiększoną o niektóre darowizny, które poczynił zmarły za swojego życia, zgodnie z zasadami określonymi w art. 994-995 Kodeksu cywilnego. W omawianym wyżej przykładzie, jeżeli obliczony przez nas substrat zachowku wynosi 900.000 zł, to zachowek przysługujący każdemu ze spadkobierców wynosi 1/6 tej kwoty, czyli 150.000 zł.

Kiedy i od kogo możemy się domagać zachowku?

Najprościej mówiąc, mamy prawo domagać się od spadkobierców zachowku jeżeli zmarły nie powołał nas do spadku w testamencie, nie dokonał na naszą rzecz żadnego zapisu, ani też wcześniejszej darowizny. Jeżeli natomiast dostaliśmy coś w spadku lub darowiźnie od spadkodawcy, ale wartość tego co otrzymaliśmy jest mniejsza niż należny nam zachowek, wówczas przysługuje nam roszczenie o uzupełnienie zachowku. W omawianym wcześniej przykładzie, jeżeli któraś z osób nie dostała nic, to może domagać się od spadkobiercy kwoty 150.000 zł, a jeżeli któraś z osób dostała na przykład wcześniej w darowiźnie majątek o wartości 100.000 zł, to obecnie może domagać się od spadkobiercy już tylko 50.000 zł.

Co zrobić jak rodzice nie zostawili nic w spadku?

Czasami może się zdarzyć, że spadkodawca w chwili śmierci nie posiada już żadnego majątku. Będzie tak na przykład wtedy, gdy ojciec lub matka przekazali w darowiźnie za życia cały swój majątek jednemu synowi, pozostali zaś nie dostali nic. Czasami może być nawet tak, że spadkodawca przed śmiercią darował cały swój majątek osobie obcej i wówczas spadkobiercy nie mają czego odziedziczyć, ponieważ nie ma już majątku. Warto jednak wiedzieć, że w takich wypadkach nadal należy nam się zachowek, z tą różnicą, że jego zapłaty powinniśmy się domagać od osoby, która otrzymała tę darowiznę.

Kiedy nie należy się zachowek?

Zachowek nie należy się osobie, która została wydziedziczona w testamencie. Należy jednak pamiętać, że nawet jeżeli zostaliśmy wydziedziczeni, to nie pozbawia nas to jeszcze definitywnie prawa do żądania zachowku. Jeżeli uważamy, że brak było podstaw do takiego wydziedziczenia, to możemy naszych praw dochodzić przed sądem. Warto też wiedzieć, że wydziedziczenie nie rozciąga się na naszych zstępnych, jeżeli np. sami zostaliśmy wydziedziczeni przez rodziców, to nasze dzieci w dalszym ciągu będą uprawnione do zachowku.

Czy warto domagać się zachowku?

To zawsze indywidualna decyzja klienta, ale zdecydowanie warto skonsultować się wcześniej z prawnikiem. Czasami wystarczy wezwanie do zapłaty wysłane przez kancelarię adwokacką, w innych przypadkach konieczne będzie skierowanie pozwu do sądu. Należy pamiętać o terminie przedawnienia roszczenia i nie zwlekać zbyt długo z decyzją. Zainteresowanych tematem zapraszam do kontaktu.

Autor: adwokat Marcin Oźminkowski

Artykuł Komu należy się zachowek? pochodzi z serwisu Adwokat Poznań - Marcin Oźminkowski.

Kto może zgłosić wniosek o pozbawienie władzy rodzicielskiej?

Sprawy o pozbawienie władzy rodzicielskiej należą do najpoważniejszych spraw prowadzonych przez sądy. Czasami sprawy takie prowadzone są przeciwko obojgu rodzicom, np. gdy sąd uzyska informacje z opieki społecznej lub szkoły o znęcaniu się nad dzieckiem. Coraz częściej jednak klienci szukają adwokata od spraw rodzinnych, który poprowadzi im sprawę o pozbawienie władzy rodzicielskiej. Z reguły zgłaszają się do mnie rodzice samodzielnie wychowujący córkę lub syna, których były partner lub małżonek nie interesuje się dzieckiem. W takim przypadku sąd prowadzi postępowanie wyłącznie przeciwko temu drugiemu rodzicowi.

Powody pozbawienia władzy rodzicielskiej

Sąd może pozbawić rodzica władzy rodzicielskiej w trzech przypadkach. Po pierwsze – gdy rodzic nadużywa władzy rodzicielskiej wobec dziecka, po drugie – gdy w sposób rażący zaniedbuje swoje obowiązki wobec dziecka i wreszcie po trzecie – gdy władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody, np. długotrwałej choroby lub odbywania kary pozbawienia wolności. W praktyce najczęstszym powodem złożenia przez jednego z rodziców wniosku o pozbawienie władzy rodzicielskiej jest zaniedbywanie dziecka przez drugiego z rodziców.

W jakim sądzie należy złożyć wniosek?

Wniosek o pozbawienie władzy rodzicielskiej składa się w sądzie rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania dziecka (w praktyce będzie to miejsce zamieszkania tego z rodziców, z którym mieszka dziecko). We wniosku należy podać przyczyny uzasadniające pozbawienie drugiego rodzica władzy rodzicielskiej oraz powołać dowody na potwierdzenie własnych twierdzeń – mogą to być np. zeznania świadków, którzy potwierdzą, że rodzic nie interesuje się dzieckiem. Ponadto jeżeli mamy jakiekolwiek dokumenty, z których wynika, że rodzic zaniedbuje dziecko, to powinniśmy je dołączyć do wniosku.

Kiedy możemy powiedzieć, że rodzic rażąco zaniedbuje swoje obowiązki wobec dziecka?

Do pozbawienia władzy rodzicielskiej nie wystarczy jakiekolwiek zaniedbanie obowiązków wobec dziecka. Pozbawienie władzy rodzicielskiej będzie uzasadnione tylko w przypadku, gdy zaniedbania te będą bardzo poważne i będą wstępować od dłuższego czasu. W praktyce najczęściej będzie to brak jakiegokolwiek zainteresowania dzieckiem ze strony rodzica, który nie kontaktuje się z dzieckiem. Często powodem może być także fakt, że rodzic uchyla się od płacenia alimentów na dziecko, wówczas do wniosku można dołączyć zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji wystawione przez komornika.

Jak wygląda postępowanie sądowe?

Jeżeli rodzic, który ma zostać pozbawiony władzy rodzicielskiej nie stawi się na rozprawę, to sąd może prowadzi sprawę bez jego udziału. Sąd przesłuchuje świadków, których podaliśmy we wniosku i przeprowadza dowód z dokumentów, które złożyliśmy, może też przeprowadzić inne dowody, na przykład powołać biegłego psychologa. Sprawa kończy się wydaniem przez sąd postanowienia o pozbawieniu danego rodzica władzy rodzicielskiej, albo też oddaleniem wniosku, jeżeli sąd stwierdzi, że nie ma do tego podstaw.

Skutki pozbawienia jednego z rodziców władzy rodzicielskiej

Prawomocne postanowienie o pozbawieniu danego rodzica władzy rodzicielskiej powoduje ten skutek, że władza rodzicielska przysługuje wyłącznie drugiemu rodzicowi, który samodzielnie decyduje o wszystkich sprawach dziecka. Warto wiedzieć też, że w razie ustania przyczyn, które spowodowały pozbawienie władzy rodzicielskiej sąd może tę władzę przywrócić.

Artykuł zawiera jedynie podstawowe informacje, wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej zapraszam do kontaktu.

Autor: adwokat Marcin Oźminkowski

Artykuł Kiedy sąd może pozbawić rodzica władzy rodzicielskiej? pochodzi z serwisu Adwokat Poznań - Marcin Oźminkowski.